New Queer Cinema

1990'ların başında AIDS eşcinsel toplulukları kasıp kavururken ve siyasetçiler başka yöne bakarken, bir grup queer sinemacı öfke, zekâ ve üslupla yanıt verdi. Eleştirmen B. Ruby Rich akıma 1992'de, Sundance gibi festivallerde art arda gösterilen filmlerin ardından adını verdi. Todd Haynes'in Poison'ı, Gus Van Sant'in My Own Private Idaho'su, Gregg Araki'nin The Living End'i, Tom Kalin'in Swoon'u ve Jennie Livingston'ın Paris Is Burning'i, önceki sinemanın kibar ve hüzünlü eşcinsel karakterlerinden kopuyordu. İngiltere'de, AIDS'e yakalanmış olarak çalışmayı sürdüren Derek Jarman akımın ağabeyi gibiydi. Dalga sonradan Rose Troche ve Cheryl Dunye gibi lezbiyen ve siyah queer seslerle genişledi.

Nerede

Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Kanada; buluşma noktası festivaller

Ne zaman

Yaklaşık 1990'dan 1996'ya, kökleri 1980'lerin ortasında

Önemli isimler

Todd Haynes, Gus Van Sant, Gregg Araki, Derek Jarman, Tom Kalin, Isaac Julien, Jennie Livingston, Cheryl Dunye, Rose Troche, John Greyson

Başyapıtlar

Poison (1991), Paris Is Burning (1991), My Own Private Idaho (1991), Edward II (1991), The Living End (1992), Go Fish (1994), The Watermelon Woman (1996)

Miras

Queer hikâyeleri bağımsız sinemanın kalıcı bir parçası yaptı ve sonraki, daha ana akım filmlere kapı açtı

Nelere bakmalı

• Arzu, hastalık ve dışlanmışlar üzerine öfkeli, esprili ve özür dilemeyen hikâyeler
• Düşük bütçe, cesur görüntüler; kurmaca, belgesel ve parodinin karışımı
• Saygın görünmeyi de kurban olmayı da reddeden karakterler